امروز یکشنبه 14 آذر 1395 ساعت 13:42:02

آرشیو ارتباط با ما ثبت نام کاندیدا

مازندشورا - مدیریت شهری و شوراهای اسلامی استان مازندران

کد مطلب : 2625 -تاریخ انتشار : یکشنبه 30 تیر 1392 -ساعت : 19:43

چاپ به اشتراگ گذاشتن
آیا شورای عالی مجازی به انحصار شرکت زیرساخت پایان می‌دهد؟

بازنگری در سیاست‌های ترافیک اینترنتی

آیا شورای عالی مجازی به انحصار شرکت زیرساخت پایان می‌دهد؟

شرکت ارتباطات زیرساخت پهنای باند را از خارج کشور خریداری می‌کند و از درون شبکه داخلی خود عبور داده و به خدمات‌دهندگان اینترنتی تحویل می‌دهد. تمامی مراحل مذاکره، خرید و توزیع اینترنت بر عهده این شرکت است. هیچ شرکت خصوصی یا دولتی دیگری حق خرید پهنای باند و ورود آن به کشور را ندارد.

به گزارش مازند شورا به نقل از هفته نامه تجارت فردا، کل شبکه زیرساختی ارتباطی کشور شامل شبکه‌های فیبر، مایکروویو، مخابرات راه دور و بین‌الملل و ایستگاه‌های زمینی ماهواره مخابراتی در اختیار این شرکت است. این شرکت امروزه تمامی مراحل خرید پهنای باند تا تحویل آن به شرکت‌های اینترنتی را بر عهده دارد. نقطه‌ای که تمام شکایات کاربران از سرعت و قیمت و اختلال در اینترنت به آنجا ختم می‌شود.

پهنای باند را می‌توان مهم‌ترین و پرچالش‌ترین موضوع اینترنت در ایران دانست. آنچه اقتصاد اینترنت ایران بر پایه آن بنا شده و پر‌بحث‌ترین و پر‌مناقشه‌ترین کالای وارداتی سایبری است. براساس آمارهای ارائه‌شده میزان پهنای باند کشور تا پایان سال۱۳۹۱ بالغ بر ۴۶۳ خط STM1 ( استاندارد انتقال اطلاعات در شبکه‌های فیبر) بوده است. هر خط STM1 می‌تواند اطلاعات را با سرعت ۱۵۵ مگابیت بر ثانیه انتقال دهد. بنابراین این تعداد STM1 نشان می‌دهد کل پهنای باند ایران ۷۱ گیگابایت است. این میزان پهنای باند هر چند طی 10 سال تقریباً هر سال دو برابر شده اما در ظرفیت‌های جهانی و مدل‌های بین‌المللی بسیار ناکافی است.

امروزه ظرفیت برخی از گوشی‌های موجود در بازار ایران اتصال به اینترنت یک گیگابایتی است؛ یعنی هر گوشی هوشمند می‌تواند یک درصد کل پهنای باند کشور را در اختیار داشته باشد. همین مثال ساده نشان می‌دهد پهنای باند ایران که هر سه وزیر اخیر ارتباطات آن را کاملاً کافی می‌دانستند تا چه حد برای کاربری عادی هم ناکافی است.

نمودار هاچه می‌گویند؟

این دو نمودار میزان پهنای باند کشور بر مبنای تعداد خطوط STM1 را نشان می‌دهد، بر اساس آمارها تعداد خطوط STM1 در سال ۱۳۸۳بالغ بر سه بوده که تا سال 1387 روند رشد آرامی را طی کرده است. از سال 1387 اما با افزایش درخواست ناشی از تعداد کاربران اینترنت تعداد خطوط STM1 به ۴۶۳ رسیده که برابر با ۷۱ گیگابیت بر ثانیه پهنای باند است. مروری بر آمارها نشان می‌دهد میزان پهنای باند10سال قبل بسیار پایین‌تر از امروز بود اما رضایتمندی از میزان کیفیت و سرعت اینترنت تا به این حد پایین نبوده است. در واقع طی10 سال اخیر هرچه پهنای باند کشور افزایش یافته میزان تقاضا برای اینترنت نیز بیشتر شده و در عین حال حتی نوع کاربری اشخاص نسبت به چند سال قبل نیز کاملاً تغییر کرده است.

با رشد ابزارهای ویدئو و سایت‌های مبتنی بر گرافیک سنگین‌تر و اتصال هر چه بیشتر دستگاه‌های دیجیتالی به اینترنت عملاً پهنای باند از یک نیاز ثانویه به یک نیاز اصلی تغییر ماهیت داده است. در همین10سال اخیر چندین دیتاسنتر در داخل کشور راه‌اندازی شده و میزان قابل توجهی محتوای داخلی تولید شده است. دستورالعمل‌های متعدد دولتی و نیاز به امنیت بیشتر باعث تغییر میزبانی (هاستینگ) سایت‌های ایرانی از خارج به داخل کشور شده و همین موضوع نیازهای جدیدتری را برای پهنای باند تعریف کرده است.

قیمت خارج، قیمت داخل

شرکت ارتباطات زیرساخت پهنای باند را از خارج کشور خریداری می‌کند و از درون شبکه داخلی خود عبور داده و به خدمات‌دهندگان اینترنتی تحویل می‌دهد. تمامی مراحل مذاکره، خرید و توزیع اینترنت بر عهده این شرکت است. هیچ شرکت خصوصی یا دولتی دیگری حق خرید پهنای باند و ورود آن به کشور را ندارد.

10 سال قبل و درست در زمانی که دولت تلاش گسترده‌ای برای ساماندهی شرکت‌های خدمات‌دهنده اینترنتی داشت تصمیم به جمع‌آوری گسترده دیش‌های ارسال و دریافت اینترنتی گرفت که خدمات‌دهندگان برای اتصال ماهواره‌ای از آنها استفاده می‌کردند. در واقع در آن زمان بخش عمده پهنای باند اینترنتی ایران از طریق ماهواره تامین می‌شد. دولت با فشار قانونی از یک سو خدمات‌دهندگان اینترنت را مجبور به کنار گذاشتن دیش‌های اینترنتی کرد، سپس در برنامه‌ای بخش عمده این شرکت‌ها را مجبور به خروج از بازار کرد و صرفاً چند بازیگر اصلی را در صحنه نگه داشت.

همزمان مخابرات با تقویت خطوط اتصال خود به فیبر نوری جهانی اتصال زمینی به شبکه جهانی برقرار کرد و طی سال‌های بعد آن را توسعه داد. همان خشت اول باعث شد شرکت زیرساخت مسوولیت کلی خرید و فروش پهنای باند به کشور را داشته باشد و این مسوولیت را حتی به‌رغم واگذاری مخابرات به بخش خصوصی حفظ کرده است. در جریان خصوصی‌سازی مخابرات موضوع نگه داشتن زیرساخت‌های مادر مخابراتی مورد تاکید قرار گرفت و این شرکت موضوع پهنای باند و ترافیک اینترنتی را نیز به نوعی جزو وظایف زیرساختی قرار داد، موضوعی که به شدت از سوی منتقدان این بحث مورد مناقشه قرار داشت.

برخی شرکتهای اینترنتی معتقدند شرکت زیر‌ساخت پهنای باندی را که حداقل قیمت آن لب مرز هزار دلار است به۴۰میلیون تومان به شرکت‌های خدمات‌دهنده اینترنت تحویل می‌دهد، این در حالی است که هزینه حمل هیچ کالایی از لب مرز تا یک شهر داخلی۱۲برابر قیمت آن نیست. این خطوط ۴۰میلیون‌تومانی به‌رغم گرانی میان شرکت‌های اینترنتی توزیع می‌شود و آنها نیز با اضافه کردن درصدی آن را به خریدار نهایی که همان کاربران اینترنتی هستند، تحویل می‌دهند. دردسر از همین‌جا آغاز می‌شود، به‌رغم آنکه فضای بازار شرکت‌های توزیع‌کننده اینترنت نسبتاً آزاد است و رقابت داغی در آن جریان دارد اما ماده اولیه (ترافیک اینترنتی) گران اجازه کاهش بیش از اندازه قیمت را نمی‌دهد.

بسیاری از این شرکت‌ها در عین افزایش تقاضا برای ارائه اینترنت به خاطر محدودیت‌های مخابراتی و پهنای باند امکان ارائه سرویس به کاربران را ندارند و مجبورند با اشتراک‌گذاری بیشتر یک مقدار مشخص پهنای باند (Sharing) بین کاربران، عملاً از کیفیت خدمات خود بکاهند. بسیاری از این شرکت‌ها تقاضاهای مکرری را برای افزایش پهنای باند به شرکت زیرساخت ارائه داده‌اند اما برای به خطر نیفتادن منافع شرکت خود که در ارتباط مستقیم با زیرساخت هستند، حاضر به مطرح کردن موضوع با رسانه‌ها نمی‌شوند.

گروهی معتقدند بدنه دولتی و سنگین این شرکت قادر نیست مانند یک بنگاه خصوصی تمام منافع موجود در فضای اینترنت ایران را هضم کند. فقدان مدیریت دقیق باعث شده مدیران این شرکت طی سال‌های اخیر عمدتاً به فکر حفظ وضعیت موجود یا حداکثر اندکی رشد باشند. موضوعی که با نیاز ناگهانی بازار اینترنت و رشد سایر کشورها (حتی همسایگان شرقی و غربی) همخوان نبوده است. از طرفی تشدید تحریم‌های مالی علیه دولت ایران باعث شده شرکت زیرساخت با مشکلات زیادی برای تامین و انتقال ارز مورد نیاز پهنای باند فعلی روبه‌رو باشد،برخی هم از بدهکاری بخش عمده خطوط پهنای باند فعلی نیز سخن گفته‌اند.

شورای عالی مجازی، نهاد بالادستی قدرتمند

شورای عالی مجازی نهاد نسبتاً جدیدی است که طی ماه‌های اخیر دامنه فعالیت‌های خود را در زمینه‌های گوناگون گسترش داده است. رابطه این شورا با وزارت ارتباطات اما از آغاز چندان حسنه نبوده است. حضور این نهاد در بین انبوهی از نهادهایی که هر کدام به نوعی خود را متولی این عرصه می‌دانستند در ابتدا این بحث را ایجاد کرد که صرفاً یک متولی دیگر هم به جمع قبلی‌ها اضافه شده است. اما به تدریج رفتار این شورا نشان می‌دهد مسوولان این نهاد تلاش بر ایجاد و استقرار جایگاهی ورای نهادهای موجود را دارند.

ورود این شورا به مقوله VPN سر و صدای زیادی ایجاد کرد و نشان داد مسوولان آن از ورود به مقوله‌هایی که تا پیش از این حاکمیت یک نهاد یا سازمان خاص محسوب می‌شده ابایی ندارند. خبرهایی که حالا از کمیسیون تنظیم مقررات این شورا بیرون می‌آید نشان‌دهنده پیگیری برنامه‌هایی است که تا پیش از این جزو وظایف شرکت ارتباطات زیرساخت یا وزارت ارتباطات به حساب می‌آمده است. موضوع پهنای باند و تشبیه کار شرکت زیرساخت به گمرک و بازنگری در وضعیت فروش ترافیک اینترنتی و توسعه پایگاه‌های داده (دیتاسنتر) از جمله موضوعاتی است که علیرضا شاه‌میرزایی رئیس کمیسیون تنظیم مقررات این شورا از ورود به آن سخن گفته است.

شاه‌میرزایی کار شرکت زیرساخت را به گمرک تشبیه کرد که خود نباید هم کالا وارد کند و هم با واردکنندگان به رقابت برخیزد. به جز این شاه‌میرزایی از توسعه IXPها و CDNها سخن گفته است. نهادهای فنی که در توسعه اینترنت ضروری به نظر می‌رسیده‌اند و وزارت ارتباطات در این10ساله عملاً آن را فراموش کرده بود. سخت میتوان باور کرد که شورای عالی مجازی بتواند وزارت ارتباطات و زیرساخت را به راحتی و به زودی از عرصه انحصاری که در حوزه پهنای باند و ترافیک اینترنتی برای خود ایجاد کرده‌اند، خارج کند و یا بازیگران جدید را به سرعت وارد این عرصه کند اما بعید نیست با توجه به قدرت گرفتن و محکم‌تر شدن جایگاه شورا (خصوصاً پس از هجوم ناموفق وزارت ارتباطات برای بازپس‌گیری مکان این شورا) و تغییرات قریب‌الوقوع در وزارت ارتباطات، رفع انحصار شرکت زیرساخت و ایجاد تحول در آن اتفاق بیفتد.

اینترنت گران، کند و کم‌کیفیت کاربران ایرانی اینترنت در تمام این سال‌ها یکی از گران‌ترین و کم‌کیفیت‌ترین سرویس‌های اینترنتی جهان را دریافت کرده‌اند. به‌رغم برخی برنامه‌های دولت برای اجبار به میزبانی داخلی سایت‌های دولتی و یا هدایت به سمت شبکه ملی اطلاعات (اینترنت ملی سابق) این برنامه‌ها چندان موفق نبود. به‌رغم آنکه امروزه چندین شرکت اینترنتی مراکز داده خود را راه‌اندازی کرده‌اند اما بسیاری از سایت‌های پربیننده حاضر به حضور در آنها نیستند. دلیل آن قیمت بالای میزبانی سایت‌های پرترافیک است. تعرفه میزبانی این دسته از سایت‌ها در خارج از کشور ده‌ها برابر کمتر از میزبانی در داخل است.

از سوی دیگر قیمت اینترنت برای کاربران عادی هم همچنان گران است. درحالی که مدل‌های خدمات اینترنتی در دنیا سرعت‌های سرسام‌آوری را تجربه می‌کند و صحبت از راه‌اندازی نسل‌های جدید خدمات مخابراتی برای اتصال پرسرعت اینترنت به موبایل است. در ایران بخش عمده کاربران همچنان متصل به اینترنت کند و با سرعت پایین هستند. قیمت بالای سرعت‌های بالای یک مگابیت بر ثانیه و قطع و وصل‌های مداوم (که این اواخر اعتراض نامزدهای ریاست‌جمهوری را هم در‌آورده بود) عملاً کاربری اینترنت در ایران را به کاری دشوار و طاقت‌فرسا تبدیل کرده است.

 



لینک کوتاه مطلب :


برچسب ها : اینترنت، پهنای باند - -

نظر شما در مورد : آیا شورای عالی مجازی به انحصار شرکت زیرساخت پایان می‌دهد؟

*

*


http://mazandconf.ir/

آخرین اخبارپربازدیدها

نه به کودک آزاری

کانال آپارات مازندشورا